اختلال شخصیت خودشیفته

اختلال شخصیت خودشیفته (Narcissistic personality disorder) یا نارسیسیم نوعی وضعیت روانی است که در آن افراد به صورت اغراق آمیزی احساس مهم بودن می کنند و نیاز شدیدی به توجه بیش از حد و تحسین شدن دارند. روابط عاطفی افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته دچار مشکل است و نمی توانند برای دیگران دلسوزی کنند. اما در پشت این نقاب از اعتماد به نفس شدید، عزت نفس ضعیفی وجود دارد که در برابر کمترین انتقادات آسیب پذیر است.

 

اختلال شخصیت خودشیفته

 

اختلال شخصیت خودشیفته باعث ایجاد مشکلاتی در بسیاری از زمینه های زندگی مانند روابط، کار، تحصیل یا امور مالی می شود. افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته ممکن است وقتی خدمت یا تحسین خاصی که معتقدند سزاوار آن هستند را دریافت نکنند، ناامید و ناراحت می شوند. ممکن است روابط این افراد دچار مشکل باشد و دیگران از بودن در حضور آنها لذت نبرند.

علائم اختلال شخصیت خودشیفته

علائم و نشانه های اختلال شخصیت خودشیفته و شدت علائم آنها متفاوت است. افراد مبتلا به این اختلال :

  • به طور اغراق آمیزی احساس می کنند که مهم هستند.
  • احساس می کنند که همیشه حق با آن هاست و به تحسین مداوم و بیش از حد احتیاج دارند.
  • انتظار دارند بدون دستیابی به موفقیت های مورد نیاز در مقام بالاتر قرار بگیرند.
  • در بیان دستاوردها و استعدادهای خود اغراق می کنند.
  • گرفتار تصوراتی رویاگونه راجع به موفقیت، قدرت، درخشش، زیبایی و یا همسر ایده آل خود هستند.
  • باور دارند که از سایرین برتر هستند و فقط می توانند با افرادی ارتباط برقرار کنند که به همان اندازه خاص باشند.
  • گفتگوهای یک طرفه برقرار میکنند و به دیگران نگاه از بالا به پایین دارند.
  • از دیگران خواسته های غیر منطقی دارند و انتظار دارند خواسته های آن ها بدون چون و چرا پذیرفته شود.
  • برای رسیدن به اهداف خود از دیگران استفاده می کنند.
  • اغلب رغبت و تمایلی برای تشخیص نیازها و احساسات دیگران ندارند.
  • به دیگران حسادت می ورزند اما باور دارند که دیگران حسرت آنها را می خورند.
  • رفتاری متکبرانه دارند.
  • افراد خودشیفته اصرار دارند که از هر چیزی بهترین آن را داشته باشند، برای مثال بهترین ماشین یا دفترکار.
  • در کنترل احساسات و رفتار خود دچار مشکل هستند.
  • در مواجهه با استرس و سازگاری با تغییرات مشکلات اساسی را تجربه می کنند.
  • در بسیاری از مواقع به دلیل فاصله گرفتن از حالت ایده آل، احساس افسردگی و بدخلقی می کنند.
  • در پذیرفتن انتقاد به شدت مشکل دارند و ممکن است هنگامی که به طور خاص و ویژه ای با آنها رفتار نشود، بی تاب و عصبانی شوند.
  • افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی احساسات پنهانی ناامنی، شرم، آسیب پذیری و تحقیر شدن دارند, همین امر باعث میشود که این افراد در روابط مشکلات قابل توجهی داشته باشند و به راحتی احساس کنند که به آنها توهین شده است و گاه با عصبانیت یا اهانت به دیگران واکنش نشان دهند و سعی کنند دیگران را تحقیر کنند تا خود را برتر جلوه دهند.

چه زمان باید به روانپزشک مراجعه کرد

ممکن است افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته نتوانند مشکل خود را بپذیرند، در این صورت بعید خواهد بود که به دنبال درمان باشند. معمولا این افراد به علت افسردگی، مصرف مواد مخدر یا الکل یا مشکلات روانی دیگر به روانپزشک مراجعه می کنند. احساس توهین به شخصیت در صورت مراجعه برای درمان در افراد مبتلا به شخصیت خودشیفته می تواند مانع پذیرش و پیگیری مداخلات شود.

اگر خصوصیات شخصیت شما با علائم اختلال شخصیت خودشیفته مشترک است و یا احساس غم و اندوه شدیدی می کنید، می بایست به روانپزشک مراجعه نمایید. درمان مناسب می تواند زندگی شما را ارزشمندتر و لذت بخش تر نماید.

 

اختلال شخصیت خودشیفته

 

درمان اختلال شخصیت خودشیفته

درمان اختلال شخصیت خودشیفته روان درمانی است. اگر فرد دچار مشکلات روان دیگری نیز باشد، ممکن است برای درمان از دارو استفاده شود.

روان درمانی برای اختلال شخصیت خودشیفته

درمان اختلال شخصیت خودشیفته متمرکز بر روان درمانی است. روان درمانی می تواند به این افراد کمک کند تا روابطی بهتر، صمیمانه تر و لذت بخش تر با دیگران داشته باشند. در این درمان فرد علت احساسات خود و عاملی که وی را به سمت رقابت، بی اعتمادی به دیگران و شاید تحقیر کردن خود و دیگران سوق می دهد را بهتر میشناسد.

هدف از ایجاد تغییرات در روان درمانی پذیرش مسئولیت توسط فرد و فراگیری مهارتهایی است که در ادامه می آید:

  • پذیرش و حفظ روابط شخصی واقعی و همکاری با همکاران در محل کار.
  • شناخت و پذیرش و پتانسیل واقعی خود برای تحمل پذیری بیشتر در برابر انتقادها یا شکستها.
  • افزایش توانایی شناخت احساسات و تغییر آنها.
  • شناسایی مشکلات مربوط به اعتماد به نفس و افزایش تحمل پذیری این مسائل.
  • رها کردن تمایل خود برای دستیابی به اهداف غیرقابل دستیابی و شرایط ایده آل و پذیرش اهداف قابل دستیابی و واقع گرایانه.

درمان می تواند کوتاه مدت باشد تا به افراد دچار اختلال شخصیت خودشیفته در مدیریت استرس یا بحران کمک کند، یا می تواند بطور مداوم ارائه شود تا به این افراد در دستیابی و حفظ اهدافشان کمک کند. در برخی از انواع درمان همراهی اعضای خانواده یا افراد مهم زندگی فرد در جلسات درمانی می تواند کمک کننده باشد.

داروها

هیچ دارویی به طور خاص برای درمان اختلال شخصیت خودشیفته استفاده نمی شود. اما اگر علائم افسردگی، اضطراب یا شرایط دیگر با اختلال شخصیت خودشیفته همراه باشد، ممکن است داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی یا داروهای ضد اضطراب مفید باشند.

سبک زندگی و درمان خانگی

ممکن است افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته در مورد درمان احساس دفاعی داشته باشند یا فکر کنند که این کار غیر ضروری است. همچنین ماهیت اختلال شخصیت خودشیفته می تواند این افراد را به این احساس رهنمون کند که درمان ارزش وقت و توجه آنها را ندارد و ممکن است وسوسه شوند که درمان را رها کنند. اما مهم است که:

  • ذهن خود را باز نگه دارند.
  • روی نتایج درمان تمرکز کنند.
  • به برنامه درمانی خود مقید باشند.
  • در جلسات برنامه ریزی شده درمانی شرکت کنند و داروها را طبق دستورالعمل مصرف نمایند.
  • البته این امر می تواند کار سختی باشد و ممکن است گاه به گاه دچار مشکلاتی شوند.
  • در اختلال سوء مصرف الکل,مواد مخدر یا سایر مشکلات سلامت روان مانند افسردگی، اضطراب کوتاهی نکنند زیرا این اختلالات می توانند از یکدیگر تغذیه کنند و منجر به ایجاد چرخه ای از درد عاطفی و رفتار ناسالم شوند.
  • بر هدف خود متمرکز شوند.
  • با یادآوری اهداف و تصمیمات خود برای ترمیم روابط آسیب دیده و افزایش کیفیت زندگی و رضایت از آن انگیزه بگیرند.

Source: www.mayoclinic.org